«أُوصِى الشَّاهِدَ مِنْ أُمّتى‌ وَ الْغائِبَ أَنْ يُجيبَ دَعْوَةَ الْمُسْلِمِ وَ لَوْ عَلى‌ خَمْسَةِ أَمْيالٍ وَ لايَمْنَعُهُ صَوْمُ التَّطَوُّعِ عَنِ الْإِجابَةِ بَلْ يَحْضُرُ»[١]

به حاضر و غايب از امّتم سفارش مى‌كنم كه دعوت مسلمان را بپذيرد، اگر چه پنج ميل فاصله باشد و روزه مستحبى، او را از پذيرش باز ندارد، بلكه حاضر شود.

آداب مهمان‌دارى‌

پس از اين كه فردى براى مهمانى دعوت شد، يا خود بر اين امر تصميم گرفت، او و ميزبانش بايستى مسؤوليّت‌هايى را نسبت به يكديگر بر عهده گيرند، عمده اين وظايف بر محور «عدم تكلّف» مى‌چرخد، يعنى ميزبان از مرز توان خويش سستى و تجاوز نكند و مهمان نيز به همان نسبت از ميزبان انتظار داشته باشد. اين معيار را امام صادق ٧ اين گونه بيان مى‌كند:

«الْمُؤْمِنُ لا يَحْتَشِمُ مِنْ أَخيهِ، وَ ما أَدْرى‌ أَيُّهُما أَعْجَبُ؟! الَّذى‌ يُكَلِّفُ أَخاهُ إِذا دَخَلَ عَلَيْهِ أَنْ يَتَكَلَّفَ لَهُ أَوِ الْمُتَكَلِّفُ لِأَخيهِ»[٢]

مؤمن از برادرش رودربايستى ندارد، نمى‌دانم كدام عجيب‌تر است؟! آن‌

[١] - جامع السعادات، ج ٢، ص ١٥٩.

[٢] - احتجاج، طبرسى، ج ٢، ص ٢٦٧.