منزل ببريد و دقّت كنيد كه فرزندتان آن را از خانه بيرون نبرد كه فرزند او ببيند و به خاطر آن بهانه‌گيرى كند و با بوى غذاى مطبوع خود او را ميازاريد، مگر آن كه مقدارى برايش بفرستيد.[١]

گرامى‌داشتن و احترام‌نمودن همسايه نيز از سفارش‌هاى اكيد اسلام است. رسول‌خدا ٦ فرمود:

«حُرْمَةُ الْجارِ عَلَى الْإِنْسانِ كَحُرْمَةِ أُمِّهِ»[٢]

احترام همسايه، مانند احترام مادر بر انسان لازم است.

زيستن طولانى افراد در يك محلّ، به تدريج موجب مى‌شود كه، همسايگان بر اسرار زندگى يكديگر آگاه شوند. اين در حالى است كه علنى‌ساختن اسرار مردم و فاش‌كردن عيوب آنان در نزد اين و آن كار نادرستى است و مؤمن نبايد در كار ديگران تجسّس كند و دنبال يافتن عيب آنان باشد و اگر بر حسب اتّفاق بر رازى آگاه شد، بايد آن را مخفى دارد و مصداق اين مثل كه: «خدا مى‌بيند و مى‌پوشد، همسايه نديده مى‌خروشد» نباشد. از اين رو، امام سجاد ٧، يكى از حقوق همسايگان را بر يكديگر، رازدارى دانسته و مى‌فرمايد:

«فَإِنْ عَلِمْتَ عَلَيْهِ سُوءً، سَتَرْتَهُ عَلَيْهِ»[٣]

چنانچه بر عيب همسايه‌ات آگاه شدى، بايد آن را مخفى دارى.

تضادّ و تزاحم نيز از پيامدهاى زندگى اجتماعى است و وقتى گروهى با هم در يك محيط زندگى مى‌كنند، ممكن است بى‌مبالاتى و كم‌توجّهى بعضى‌

[١] - بحارالانوار، ج ٨٢، ص ٩٣.

[٢] - همان، ج ٧٦، ص ١٥٤.

[٣] - همان، ج ٧٤، ص ٧.