«إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ فى تَراحُمِهِمْ وَ تَعاطُفِهِمْ بِمَنْزَلَةِ الْجَسَدِ الْواحِدِ اذَا اشْتَكى‌ عُضْوٌ مِنْهُ تَداعى‌ لَهُ سايِرُ الْجَسَدِ بِالْحُمّى‌ وَ السَّهَرِ»[١]

مؤمنان، در مقام مهربانى و عطوفت نسبت به يكديگر همانند يك پيكرند. وقتى عضوى ازاين گروه بيمار شود، ساير اعضا در تبدارى و شب‌بيدارى با او همراهى مى‌كنند.

حضرت على ٧، در هنگام انتصاب مالك‌اشتر به عنوان والى مصر، در بخشى از عهدنامه مفصّل و آموزنده خود، خطاب به وى چنين مى‌فرمايد:

«... وَ أَشْعِرْ قَلْبَكَ الرَّحْمَةَ لِلرَّعِيَّةِ وَ الَمحَبَّةَ لَهُمْ وَ اللُّطْفَ بِهِمْ وَ لا تَكُونَنَّ عَلَيْهِمْ سَبُعاً ضارِياً تَغْتَنِمُ أَكْلَهُمْ فَإِنَّهُمْ صِنْفانِ: إِمَّا أَخٌ لَكَ فِى الدِّينِ وَ إِمَّا نَظيرٌ لَكَ فِى الْخَلْقِ ...»[٢]

دلت را براى مردم كانون مهر و محبّت ساز و آنان را دوست بدار و مبادا بر آنان درنده‌خوى شوى و خوردن آنان را بر خود غنيمت شمرى، چرا كه آنان دو دسته‌اند يا برادر دينى تواند و يا نظير تو در آفرينشند.

استاد شهيد، آية اللَّه مطهرى (ره) در ذيل اين قسمت از عهدنامه مالك‌

[١] - سفينة البحار، ج ١، ص ١٣.

[٢] - نهج البلاغه، نامه ٥٣، ص ٩٩٣.