آداب معاشرت - مقدس نيا، محمد - الصفحة ٨٧
امام على ٧ نيز در دو روايت، خوشزبانى را موجب ازدياد دوستان، كمشدن دشمنان و ايمنى از سرزنشها معرّفى مىكند:
«عَوِّد لِسانَكَ لينَ الْكَلامِ وَ بَذْلَ السَّلامِ، يَكْثُرْ مُحِبُّوكَ وَ يَقِلَّ مُبْغِضُوكَ»[١]
زبانت را به نرمگويى و سلامدادن عادت ده تا دوستان تو بسيار و دشمنانت اندك شود.
و نيز فرمود:
«عَوِّد لِسانَكَ حُسْنَ الْكَلامِ تَأْمَنِ الْمَلامَ»[٢]
زبانت را به زيباگويى عادت ده تا از سرزنش در امان بمانى.
بدزبانى و آثار آن
آفتها و آسيبهاى زبان از مسائل مهمّى است كه بايد به طور جدّى به آن توجّه كرد و بدزبانى يكى از عمدهترين آنهاست و نشانه پستى و انحطاط اخلاقى است. در لابهلاى كلمات اولياى دين و آثار روانى، اجتماعى و عقوبت اخروى اين صفت نكوهيده تصريح شده است.
حضرت على ٧ در اين باره فرمود:
«إِيَّاكَ وَ ما يُسْتَهْجَنُ مِنَ الْكَلامِ، فَإِنَّهُ يَجْلِسُ عَلَيْكَ اللِّئامَ وَ يُنَفِّرُ عَنْكَ الْكِرامَ»[٣]
[١] - شرح غرر الحكم، ج ٤، ص ٣٢٩.
[٢] - همان.
[٣] - همان، ج ٢، ص ٣١٤.