اعجاب واداشته است. از گذشته‌هاى دور، نمونه‌هايى از سخن‌% زيبا و شيوا در ميان بشر وجود داشته و با گذشت زمان بر كمّ و كيف آن‌ها افزوده شده است، امّا هيچ يك را ياراى عرض اندام در برابر قرآن نبوده و نيست.

از قرآن كه بگذريم، سخنان پيشوايان معصوم : نيز ويژگى‌هاى بالا را در افقى محدودتر داراست، يعنى هم خود آن بزرگواران به‌گونه‌اى زيبا سخن گفته‌اند و هم ديگران را به زيباگويى فراخوانده‌اند.

نهج البلاغه على ٧ مصداق بارز و نمونه روشنى از سخن زيباست. او كه در عالى‌ترين مرتبه سخن قرار دارد، مراتب سلطه و حاكميّت خود را بر سخن در قالب عبارتى كوتاه و تشبيهى جالب بيان كرده است:

«وَ إِنَّا لَأُمَراءُ الْكَلامِ وَ فينا تَنَشَّبَتْ عُرُوقُهُ وَ عَلَيْنا تَهَدَّلَتْ غُصُونُهُ»[١]

ما (اهل بيت رسول خدا ٦) فرمانروايان سخن هستيم، درخت سخن در وجود ما ريشه دوانيده و شاخ و برگش بر ما آويخته است.

سليمان بن مهران مى‌گويد: روزى حضرت صادق ٧ به تعدادى از پيروان خود كه نزد ايشان حاضر بودند، چنين فرمود:

«مَعاشِرَ الشّيعَةِ، كُونُوا لَنا زَيْناً وَ لا تَكُونُوا عَلَيْنا شَيْناً، قُولُوا لِلنَّاسِ حُسْناً، وَاحْفَظُوا أَلْسِنَتَكُمْ عَنِ الْفُضُولِ وَ قَبيحِ الْقَوْلِ»[٢]

اى گروه شيعه! (بكوشيد تا) زينت ما باشيد، و (مايه) عيب و عار ما نباشيد، با مردم نيكو سخن بگوييد، زبان‌هاتان را نگه‌داريد و آن را از پرگويى و

[١] - نهج البلاغه، خطبه ٢٢٤.

[٢] - بحارالانوار، ج ٧١، ص ٣١٠.