مى‌شوند و عدّه‌اى به دليل بيهوده‌گويى، پرگويى، غيبت، دروغ و ... روسياه و سرافكنده مى‌گردند. پس بايد توجّه داشت كه قدرت بيان با آن كه از نعمت‌هاى گرانقدر خداوند و از خصايص انسان است و فوايد بسيارى در راه تعالى و تكامل آدمى از نظر نشر معارف دينى، گسترش علوم، اندرزهاى حكيمانه، تذكّرات دوستانه و نيازهاى زندگى دربردارد، ليكن مى‌تواند منشأ بسيارى از زيان‌هاى مادّى و معنوى باشد و بدبختى‌هاى غيرقابل جبران به بار آورد.

شخصى از رسول اكرم ٦ درخواست نصيحت كرد. حضرت به او فرمود: «زبانت را حفظ كن.» دوباره عرض كرد: «اى رسول خدا به من توصيه‌اى بفرما» باز هم فرمود: «زبانت را حفظ كن.» بار سوّم درخواست خود را تكرار كرد. حضرت فرمود:

«وَيْحَكْ! وَ هَلْ يُكِبُّ النَّاسَ عَلى‌ مَناخِرِهِمْ فِى النَّارِ إِلَّا حَصائِدُ أَلْسِنَتِهِمْ»[١]

واى بر تو! آيا در قيامت مردم را چيزى جز محصول زبانشان به رو در آتش مى‌افكند؟

جايگاه سخن زيبا در منابع اسلامى‌

زيبايى در همه ابعاد خود از ديدگاه اسلام محبوب و مطلوب است.

هم ذات اقدس الهى به اين صفت توصيف گشته‌[٢] و هم جهان هستى كه‌

[١] - بحارالانوار، ج ٧١، ص ٣٠٣.

[٢] -« اللَّهُمَ انّى‌ اسْئَلُكَ مِنْ جَمالِكَ بِاجْمَلِهِ وَ كُلُّ جَمالِكَ جَميلٌ» خدا يا از زيباترين زيبايى‌هايت مسألت دارم وهمه زيبايى‌هاى تو زيباست.( مفاتيح الجنان، دعاى سحرهاى ماه مبارك رمضان)