٢- سلام‌كردن به بعضى به جهت اشتغال به برخى كارها و دشواربودن جواب سلام در آن حال مورد نهى قرار گرفته است، مانند سلام‌كردن به نمازگزار.[١] چون جواب سلام، واجب است و افرادى كه مشغول نماز هستند، به مشكل مى‌افتند و دست‌كم موجب حواس‌پرتى آن‌ها شده و حضور قلب آن‌ها را از بين مى‌برد. همچنين سلام‌كردن در حال استحمام، تخلّى و يا هر كار ديگرى چون مسواك‌زدن كه جواب سلام، مشكل بوده يا مناسب وضعيّت جواب‌دهنده نيست.

٣- سلام‌كردن به كسانى كه از جرگه دين و ملّت اسلام و مسلمانان، خارج هستند، زيرا سلام‌كردن به آن‌ها ممكن است به معناى تأييد دين و آيين نادرست آن‌ها بوده و آن‌ها را در پافشارى و دل‌خوشى به آيين انحرافى خود، پاى‌بندتر كند. البتّه اگر آن‌ها در وضعيّتى قرار داشتند كه انسان بتواند با سلام‌كردن و ابراز محبّت، آن‌ها را به راه راست هدايت كند، چنان كه در سيره اولياى دين، چنين مواردى ديده مى‌شود، شايسته است در هدايت آن‌ها كوتاهى نكند.

بايد توجّه داشت كه در حالت عادى، نبايد به غير مسلمانان سلام كرد و با آن‌ها رابطه دوستى برقرار نمود، مگر اين‌كه آن‌ها خود ابتدا سلام كنند كه در اين صورت پاسخ آن لازم است، ليكن در جواب هم «سلام» گفته نمى‌شود و به «عليكم» اكتفا مى‌گردد.

رسول گرامى اسلام ٦ فرمود:

[١] - بحارالانوار، ج ٧٦، ص ٩.