١- كسانى كه به خاطر انجام كارهاى ناشايست و نامشروع، لياقت دوستى و سلام برادران و خواهران دينى خود را ندارند، مانند افراد شراب‌خوار، قمارباز، رباخوار، متجاهر به فسق و كسانى كه به طور آشكار، مرتكب كارهاى خلاف مى‌شوند و ....[٣]

شايد سلام و احوال‌پرسى با اين گونه افراد نوعى تأييد و صحّه‌گذاشتن بر اعمال زشتشان محسوب شود؛ از اين رو، شايسته است كه هر مسلمانى براى جلوگيرى از فساد، گناه و اعمال زشت و نامشروع، از سلام‌كردن به اين افراد خوددارى كند و با چهره‌اى گرفته و نگاهى نامهربان با آن‌ها برخورد نمايد. اين كم‌ترين كارى است كه در حقّ تبه‌كاران مى‌توان انجام داد. مگر اين‌كه شيوه سلام و احوال‌پرسى در هدايت آن‌ها

[١] - شرح نهج‌البلاغه ابن ابى الحديد، ج ٢٠، ص ٣١٥، دار احياء التراث العربى، بيروت.

[٢] - گفتنى است كه منظور از اين ممنوعيّت، كراهت است.

[٣] - بحارالانوار، ج ٧٦، ص ٩.