يكى از شيوه‌هاى مؤثّر در امر به معروف و نهى از منكر، جلب اعتماد افراد است و تا شنونده به ناصح اعتماد نداشته باشد، سخن ناصح در او اثر نمى‌گذارد. كسى كه در صدد امر و نهى ديگرى است، بايد به هر قيمتى شده، به او بباوراند كه خيرخواه اوست، مصلحت او را مى‌جويد و آنچه مى‌گويد، از سر خيرخواهى و دل‌سوزى است. يكى از رموز موفقيّت انبياى الهى نيز همين نكته بود، كه مردم يقين داشتند، اين بزرگواران درصدد منافع شخصى و مطامع دنيوى و مادّى نيستند و منظورى جز اصلاح پيروان خويش ندارند.

قرآن كريم همين واقعيّت را با تأكيد به مردم گوش‌زد مى‌كند:

«لَقَدْ جاءَكُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِكُمْ عَزِيزٌ عَلَيْهِ ما عَنِتُّمْ حَرِيصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمُؤْمِنِينَ رَؤُفٌ رَحِيمٌ»[١]

به يقين، رسولى از خود شما به سوى‌تان آمد، كه رنج‌هاى شما بر او سخت است و اصرار بر هدايت شما دارد و نسبت به مؤمنان رؤوف و مهربان است.

حضرت على ٧ نيز مى‌فرمايد:

«قُلُوبُ الرِّجالِ وَحْشِيَّةٌ فَمَنْ تَأَلَّفَها أَقْبَلَتْ عَلَيْهِ»[٢]

دل‌هاى مردم وحشى است، و هر كس كه با آن‌ها انس بگيرد به او روى مى‌آورند.

[١] - توبه( ٩)، آيه ١٢٨.

[٢] - نهج البلاغه، حكمت ٤٧، ص ١١١١.