احترام بوده و با الفاظى شيرين و محبّت‌آميز ادا گردد؛ تا نه‌تنها موجب تمرّد، لجاجت و واكنش منفى شنونده نشود. بلكه همچون باران دل‌پذير بهارى، روح او را از انواع پليدى‌ها شست‌وشو دهد و غنچه‌هاى عطرآگين فضيلت را در سرزمين جانش شكوفا سازد.

شايسته است انسان قبل از امر به معروف و نهى از منكر به فراخور موقعيّت اجتماعى شنونده، قدرى از او تمجيد كند و روى نكات مثبت اخلاقى، ملّى، خانوادگى، علمى، انقلابى، شغلى و ... او تأكيد ورزد؛ به عنوان مثال، با جملاتى از قبيل: «شما فرد متعهّدى هستيد»، «شما از سرمايه‌هاى اين مملكت هستيد»، «شما دانش‌آموز يا دانش‌جوى درس‌خوان و موفّقى هستيد»، «شما فرزند يا برادر يك شهيد هستيد و بر گردن همه ما حق داريد.»، «شما به خانواده‌اى اصيل و نجيب وابسته‌ايد»، «شما يك بسيجى و مايه افتخار ماييد»، «شما كارمند منظّم و پرتلاشى هستيد» و .... بكوشد تا به او كرامت ببخشد و جايگاه او را در نقطه بلندى از عزّت‌ها و ارزش‌ها تثبيت كند، آنگاه با لحنى ملايم و دل‌نشين او را از منكر باز دارد و به معروف دعوت كند.

فردى از ياران امام صادق ٧، گاهى مرتكب لغزشى مى‌شد. زمانى به كمك حضرت نيازمند شد. خدمت امام رسيد و تقاضايش را مطرح كرد.

امام ٧ به او كمك كرده، از او دل‌جويى نمود. سپس به او چنين فرمود:

«إِنَّ الْحَسَنَ مِنْ كُلِّ أَحَدٍ حَسَنٌ وَ إِنَّهُ مِنْكَ أَحْسَنُ لِمَكانِكَ مِنَّا وَ إِنَّ الْقَبيحَ مِنْ كُلِّ أَحَدٍ قَبيحٌ و إِنَّهُ مِنْكَ أَقْبَحُ»[١]

[١] - بحارالانوار، ج ٤٧، ص ٣٤٩.