آيين مقدّس اسلام، در كنار ديگر برنامه‌هاى سازنده فردى و اجتماعى خود، از پيروانش مى‌خواهد، كه نسبت به آنچه از ديگران مى‌بينند، بى‌تفاوت نباشند، بلكه آن‌ها را به سوى خوبى‌ها فراخوانده، از بدى‌ها بازدارند. اين دو وظيفه اساسى (دعوت مردم به خوبى‌ها و جلوگيرى از بدى‌ها)، «امر به معروف و نهى‌از منكر» نام دارد.

«معروف» در لغت به معناى شناخته‌شده و «منكر» به معناى ناشناخته است و اسلام، كارهاى خوب را از اين جهت كه با فطرت الهى انسان آشنا و سازگار است، شناخته شده و كارهاى بد را نيز از اين جهت كه با فطرت پاك وى بيگانه بوده و موجب سقوط و انحطاط اوست، ناشناخته معرفى مى‌كند. بنا بر اين، هر عملى كه موجب رشد و كمال انسان شود و عقل و شرع، آن را ارزش بداند، معروف و هر كارى كه باعث انحراف فرد و جامعه از مسير كمال گردد، و ضدّ ارزش تلقّى شود، منكر خواهد بود.[١]

اهمّيّت امر به معروف و نهى از منكر

در اهمّيّت امر به معروف و نهى از منكر، همين بس، كه حفظ دين در

[١] - ر. ك: امر به معروف و نهى از منكر، حسين نورى همدانى، ترجمه محمّد محمدى، ص ٨٣، انتشارات دفتر تبليغات اسلامى.