همانا پاداش عيادت‌كننده‌اى در پيشگاه خدا بيش‌تر است كه هنگام عيادت از برادر دينى‌اش، تنها اندكى نزد او بنشيند، مگر آن كه خود بيمار آن را دوست داشته، از او بخواهد (كه زمان بيش‌ترى را در كنارش باشد).

آثار عيادت‌

عيادت بيمار و دل‌جويى از او به عنوان يك رفتار پسنديده اخلاقى و اجتماعى كه با عواطف و احساسات درونى و فطرى انسان نيز هماهنگ است، آثار و بركات دنيوى و اخروى فراوانى دارد؛ زيرا از سويى موجب مى‌شود كه روحيّه بيمار تقويت شده، از بار سنگين بيمارى كه جسم و جانش را فراگرفته، كاسته شود و زودتر سلامت ازدست‌رفته را بازيابد و از سوى ديگر دل‌هاى افراد جامعه را به هم نزديك‌تر كرده، برادرى و همدلى را در بينشان افزايش مى‌دهد، تا آن‌جا كه هم فرد و هم جامعه به واسطه اين رفتار الهى و انسانى مورد لطف و رحمت پروردگار قرار مى‌گيرند.

رسول خدا ٦ با تأكيد بر عيادت بيمار، پاداش آن را در پيشگاه خداى متعال چنين يادآور مى‌شود:

«مَنْ عادَ مَريضاً فَجَلَسَ عِنْدَهُ ساعَةً، أَجْرَى اللَّهُ عَمَلَ أَلْفِ سَنَةٍ لا يَعْصَى اللَّهَ فيها طَرْفَةَ عَيْنٍ»[١]

كسى كه بيمارى را عيادت كرده، ساعتى نزد او بنشيند، خداوند پاداش‌

[١] - مستدرك الوسائل، ج ٢، ص ٧٩.