«دست خود را بر سر بيمار نهاده، مى‌گويى: «بِسْمِ اللَّهِ، وَ مِنَ اللَّهِ، وَ الَى اللَّهِ، وَ ما شاءَ اللَّهُ، وَ لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ الَّا بِاللَّهِ» ... آنگاه آية الكرسى و سوره‌هاى حمد، فلق، ناس، توحيد و ده آيه از آغاز سوره يس را مى‌خوانى و پس از آن مى‌گويى: «اللَّهُمَّ اشْفِهِ بِشِفائِكَ وَ داوِهِ بِدَوائِكَ وَ عافِهِ مِنْ بَلائِكَ» آن گاه به حق محمد و آل محمد : استجابت دعا را از خداى متعال درخواست مى‌كنى.»[١]

٥- اطعام بيمار:

مرض و بيمارى از سويى سبب ضعف و ناتوانى فرد در انجام كارهاى شخصى‌اش مى‌شود و از سوى ديگر دست او را از فعّاليّت و امرار معاش كوتاه مى‌كند، در چنين وضعيّتى غذادادن به بيمار و خوددارى از خوردن چيزى در نزد او از جمله وظايف و رفتارهاى پسنديده‌اى است كه در پيشگاه خداى تعالى‌ پاداش بزرگى دارد.

رسول خدا ٦ در اين باره مى‌فرمايد:

«مَنْ أَطْعَمَ مَريضاً شَهْوَتَهُ، أَطْعَمَهُ اللَّهُ مِنْ ثِمارِ الجَنَّةِ»[٢]

هر كس، بيمارى را طبق خواسته‌اش اطعام كند، خداوند با ميوه‌هاى بهشت او را پذيرايى خواهد كرد.

امام على ٧، ضمن تأكيد بر خوددارى از چيزخوردن در نزد بيمار، سخن پيامبر ٦ در اين زمينه را بازگو مى‌كند:

«نَهى‌ رَسُولُ اللَّهِ ٦ أَنْ يَأْكُلَ الْعائِدُ عِنْدَ الْعَليلِ، فَيُحْبِطُ اللَّهُ‌

[١] - بحارالانوار، ج ٩٥، ص ١٦.

[٢] - مستدرك الوسائل، ج ٣، ص ٩٣.