آداب معاشرت - مقدس نيا، محمد - الصفحة ٢٣٨
١- دلجويى:
نشستن در كنار بيمار، پرسيدن حال او و اين كه شب و روز را چگونه گذرانده، همدلى با بيمار و دلجويى از او بوده، موجب آرامش خاطر و تسكين دردش خواهد شد.
رسول خدا ٦ رفتارى را كه حاكى از دلجويى و محبّت به بيمار است؛ مشخص كرده، مىفرمايد:
«تَمامُ عِيادَةِ الْمَريضِ انْ يَضَعَ أَحَدُكُمْ يَدَهُ عَلَيْهِ وَ يَسْأَلَهُ كَيْفَ أَنْتَ؟ كَيْفَ أَصْبَحْتَ؟ وَ كَيْفَ أَمْسَيْتَ؟»[١]
كمال عيادت بيمار در آناست كه دست بر [سر] او نهاده، حالشرا بپرسى و از اينكه شب و روز خود را چگونه مى گذراند سؤال كنى.
٢- همدردى:
همراهى و همدرى با مسلمانى كه بيمارى و درد و رنج وجودش را فرا گرفته، از وظايف مهمّ عيادتكننده، بلكه جامعه اسلامى است؛ زيرا اسلام، جامعه را چون پيكر واحدى مىداند كه در يك مسير (به سوى خدا) در حركت و تكاپوست به گونهاى كه اگر عضوى از آن، دچار مشكل و ناراحتى شود، ديگر اعضا به يارىاش شتافته، با رسيدگى، محبّت و كمك خود، درمانش مىكنند.
پيامبر اكرم ٦، ضمن اشاره به جامعه اسلامى و تشبيه آن به يكپيكر، همدردى با بيمار را مورد تأكيد قرار داده است:
«أِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ فى تَراحُمِهِمْ وَ تَعاطُفِهِمْ بِمَنْزَلَةِ الْجَسَدِ الْواحِدِ،
[١] - مكارم الاخلاق، ص ٣٥٩ و ٣٦٠، بيروت.