در چنين وضعيّتى، فرد بيمار به تقويت جسمى و روحى نيازمند است، تا سلامت واقعى خويش را بازيافته، به عنوان عضوى مفيد در جامعه به زندگى و فعّاليّتش ادامه دهد. بديهى است كه اگر ديگر همنوعان او از كنارش بى‌تفاوت بگذرند و توجّهى به بهبودى‌اش نداشته باشند، روحيّه خود را از دست داده، چه بسا بر اثر فشار روحى و جسمى، زندگى را بدرود گويد، يا به يك عنصر رنجور و هميشه بيمار تبديل شود كه در اين صورت نه‌تنها يك فرد و خانواده خسارت مى‌بيند، بلكه جامعه نيز از نتايج كار او بى‌بهره خواهد ماند و چنانچه بى‌توجّهى به اين مسأله در بين افراد جامعه ريشه دوانيده، فراگير شود، عواطف، احساسات و ارزش هاى انسانى دست‌خوش تغيير شده؛ صفا و صميميّت، همدلى و برادرى نيز از ميان آنان خواهد رفت و در نهايت، جامعه‌اى بى‌روح و به دور از ارزش‌ها شكل مى‌گيرد كه پايانى جز سقوط و هلاكت را در پى نخواهد داشت.

آيين مقدّس و حياتبخش اسلام كه توجّه خاصى به ارزش‌هاى متعالى‌