امام چنين ادامه داد: «تو را به حقّ بزرگى كه بر گردنت دارم قسم مى‌دهم، چنان آرام بنشين و دست خود را بشوى كه گويى قنبر روى دستت آب مى‌ريزد.» پس از شستن دست او آفتابه را به فرزندش محمّد حنفيّه داد و فرمود: «فرزندم! اگر اين جوان تنها آمده بود، خودم روى دستش آب مى‌ريختم، ليكن خداوند دوست ندارد كه پدر و پسر وقتى در كنار هم هستند به يك اندازه احترام شوند. اكنون كه پدر دست پدر را شست، تو هم دست پسر را بشوى». محمد برخاست و دست پسر را شست.

آن گاه امام عسكرى ٧ افزود:

«فَمَنِ اتَّبَعَ عَلِيّاً عَلى‌ ذلِكَ فَهُوَ الشّيعِىُّ حَقّاً»[١]

هر كس (در تكريم و احترام مهمان) به اين گونه از على ٧ پيروى كند، شيعه حقيقى خواهد بود.

٢- رعايت حال مهمان؛ به طور معمول مهمان در خانه ميزبان تا اندازه‌اى در تناول غذا، حيا مى‌كند. از اين رو، ميزبان بايد طورى برخورد كند كه او خجالت نكشد. به عنوان مثال، از اينكه او غذا خورده يا نه؟ غذا ميل دارد

[١] - بحارالانوار، ج ٤١، ص ٥٦.