«إِنَّهُمْ إِذا دَخَلُوا مَنْزِلَكَ دَخَلُوا بِمَغْفِرَتِكَ وَ مَغْفِرَةِ عِيالِكَ وَ إِذا خَرَجوُا مِنْ مَنْزِلِكَ خَرَجُوا بِذُنُوبِكَ وَ ذُنُوبِ عِيالِكَ»[١]

زيرا آن‌ها با ورودشان به منزل تو، بخشش و آمرزش را براى تو و خانواده‌ات (به ارمغان) مى‌آورند و با رفتنشان، گناهان تو و خانواده‌ات را مى‌زدايند.

٢- كاستن از توقّعات؛ يكى از عوامل مهمّ در گسترش مهمان‌دارى كاستن از توقّعات است. اولياى گرامى اسلام در مورد مهمانى، قبل از پذيرش دعوت، با ميزبان شرط مى‌كردند كه خود و خانواده‌اش را در تنگنا قرار ندهد، چنان كه نقل شده، شخصى حضرت على ٧ را به منزلش دعوت كرد. آن حضرت دعوت ميزبان را با سه شرط پذيرفت و فرمود:

لا تُدْخِلْ عَلَىَّ شَيْئاً مْن خارِجٍ وَ لا تَدَّخِرْ عَلَىَّ شَيْئاً فِى الْبَيْتِ وَ لا تَجْحَفَ بِالْعِيالِ»[٢]

از بيرون چيزى برايم تهيّه مكن و آنچه در خانه دارى از من دريغ مَورز و بر خانواده‌ات سخت مگير.

٣- احترام به دعوت؛ شخصى كه به قصد بزرگ‌داشت اين سنّت، به دعوت ديگران مى‌پردازد، انتظار دارد، آنان نيز به دعوت او به ديده احترام بنگرند و پس از دريافت آن تا سرحدّ امكان در اجابت دعوت بكوشند و مسائلى از قبيل دورى راه، فراوانى اشتغال، عدم رعايت تشريفات دعوت و

[١] - بحار الانوار، ج ٧٥، ص ٤٥٩.

[٢] - همان، ص ٤٥١.