آداب معاشرت - مقدس نيا، محمد - الصفحة ٢٢٢

همسايه تا چه اندازه زشت و نابخشودنى است.

به رسول خدا ٦ عرض شد: فلان زن، روزها روزه مى‌گيرد و شب‌ها به نماز مى‌ايستد و صدقه مى‌دهد، ولى همسايه خود را نيز با زبانش مى‌آزارد.

حضرت فرمود:

«لا خَيْرَ فيها، هِىَ مِنْ أَهْلِ النَّارِ»[١]

خيرى در او نيست، او اهل آتش است.

امام صادق ٧ نيز آزاردهنده به همسايه را از رحمت خدا دور مى‌داند:

«مَلْعُونٌ مَلْعُونٌ مَنْ أذى‌ جارَهُ»

از رحمت خداى دور است! از رحمت خداى دور است آن كه همسايه‌اش را بيازارد.

اسلام نه‌تنها پيروان خود را از همسايه‌آزارى بازداشته، بلكه براى همسايه‌آزار، ارج و حرمتى قائل‌نشده و دستور داده با وى برخورد كنيد و او را بيدار كنيد.

امام باقر ٧ فرمود:

شخصى از آزار همسايه‌اش نزد رسول خدا ٦ شكايت كرد. حضرت او را امر به صبر نمود. بار ديگر نيز به شكايت آمد، حضرت باز هم او را به خويشتن‌دارى دعوت كرد. بار سوّم آمد و شكايت خود را تكرار نمود؛ پيامبر فرمود: چون روز جمعه شود، زمانى كه مردم براى نماز جمعه‌

[١] - بحارالانوار، ج ٧٤، ص ١٥٣.