به آداب اسلامى سبب سلب آسايش ديگران گردد و موجب آزردگى آنان شود و اين خود زمينه‌ساز كدورت‌ها و نزاع‌هاى بعدى شود. در اين صورت شايسته است، طرفى كه مورد كم‌لطفى همسايه خود واقع شده، تا مى‌تواند آزار همسايه را براى رضاى خدا تحمّل كند و چنانچه ناچار به نشان‌دادن واكنش شد، با رويى گشاده و زبانى نرم به وى تذكّر دهد، به طورى كه اين تذكّر موجب اصلاح وى شده و در ضمن، رنجش خاطر او را هم در پى نداشته باشد. امام كاظم ٧ در اين باره فرمود:

«لَيْسَ حُسْنُ الْجَوارِ كَفَّ الْأَذى‌ وَ لكِنَّ حُسْنَ الْجَوارِ الصَّبْرُ عَلَى الْاذى‌»[١]

همسايه‌دارى نيكو به آزارنرساندن نيست، بلكه همسايه‌دارى نيكو در صبر بر آزار همسايه است.

آثار رعايت حقوق همسايه‌

رفتار نيك همسايگان با يكديگر مى‌تواند، سرچشمه بركات فراوانى باشد. تقويت روحيّه همكارى و تعاون در جهت پاكيزه و آباد نگه‌داشتن محيط زندگى يكى از اين بركات است كه خود آرامش روانى و طول عمر انسان را در پى دارد. امام صادق ٧ در اين باره فرمود:

«حُسْنُ الْجَوارِ يُعَمِّرُ الدِّيارَ وَ يَزيدُ فِى الْأَعْمارِ»[٢]

همسايه‌دارى نيكو، شهرها را آباد و عمرها را طولانى مى‌كند.

[١] - بحار الانوار، ج ٧٨، ص ٣٢٠.

[٢] - اصول كافى، ج ٢، ص ٦٦٧.