آداب معاشرت - مقدس نيا، محمد - الصفحة ١٩٠
انسانى به ميان مىآيد و ارزش والاى آنها مشخّص مىشود.
عفو و گذشت يكى از اين مكارم والا و بلكه به قول امام على ٧ تاجى زينتبخش بر سر همه آنهاست:
«الْعَفْوُ تاجُ الْمَكارِمِ»[١]
گذشت، زينت بزرگوارىهاست.
اين خوى پسنديده، پرتوى از مسرّت واقعى و موجى از عواطف و احساسات انساندوستانه را در دلها ايجاد مىكند و كينهها و دشمنىها را از آن مىزدايد و موجب مىشود كه خصم دست از خصومت برداشته و طرح دوستى و محبّت بريزد.
جايگاه عفو در اسلام
بررسى منابع اسلامى نشان مىدهد كه «گذشت» يكى از اصول اساسى در برخورد با لغزش افراد با ايمان است. قرآن كريم، حتّى در همان آياتى كه كيفر و مجازات را براى مجرمان و گناهكاران تشريع مىكند و مؤمنان را از خطر و زيان آنان برحذر مىدارد، گذشت و چشمپوشى از خطاهاشان را نيز به عنوان يك ارزش برتر مطرح مىسازد. به عنوان مثال، در آيهاى، پس از بيان چگونگى حكم قصاص مىفرمايد:
«فَمَنْ عُفِيَ لَهُ مِنْ أَخِيهِ شَيْءٌ، فَاتِّباعٌ بِالْمَعْرُوفِ وَ أَداءٌ إِلَيْهِ
[١] - شرح غررالحكم، ج ١، ص ١٤٠.