در صحنه زندگى اجتماعى بشر، كم‌تر كسى را مى‌توان يافت كه از عيب، پاك بوده و از لغزش مصون باشد. اگر هم چنين افرادى پيدا شوند، بسيار نادرند؛ زيرا انسان همواره گرفتار كشمكش غرايز حيوانى و تمايلات عالى انسانى خويش است و هر كارى هم كه از او سر مى‌زند، فرايند نزاع اين دو نيرو است. پس به طور طبيعى، نمى‌توان انتظار داشت، همه كارهاى يك فرد، درست و پسنديده باشد. هر كس به مقتضاى حال خود كم و بيش، لغزش‌هايى دارد.

زيان ناشى از اين لغزش‌ها، هميشه به خود انسان برنمى‌گردد، بلكه در مواردى گريبان ديگران را نيز مى‌گيرد و موجوديّت و منافع آنان را هم به خطر مى‌اندازد.

به نظر شما با اين گونه لغزش‌ها كه گهگاه از اين و آن سر مى‌زند چه بايد كرد؟

اگر قرار باشد همه خطاكاران با هر وضعيّتى كه دارند مجازات شوند و هر كس بخواهد آزار و اذيّت ديگرى را تلافى كند و دير يا زود از او انتقام بگيرد، چه پيش خواهد آمد و صحنه زندگى بشر را چه جهنّم سوزانى از خشم، كينه و نفرت فرا خواهد گرفت؟ اين‌جا است كه پاى مكارم اخلاقى و فضايل عالى‌