آداب معاشرت - مقدس نيا، محمد - الصفحة ١٧٥

بى‌قيدوبند، رها شد و آزادانه اعمال گرديد، ريشه‌هاى سعادت فرد و جامعه را مى‌سوزاند و دين و دنياى آدمى را بر باد مى‌دهد.

على ٧ در اين باره فرمود:

«احْذَرُوا الْغَضَبَ فَانَّهُ نارٌ مُحْتَرِقَةٌ»[١]

از خشم بپرهيزيد كه آن آتشى سوزاننده است.

و مولوى گويد:

مى‌توان گفت: غريزه خشم در وجود انسان، به منزله آتش‌بارهاى نيرومند دفاعى يك كشور است. وجود سلاح‌هاى مرگبار و مخرّب براى حفظ مرزها و دفع دشمنان، ضرور است. براى دفاع فرد از هستى خود در قبال مهاجم نيز، نيروى خشم و غضب لازم است.

سلاح‌هاى ويرانگر و آتشين با تدبير و هدايت فرماندهان دانا به كار مى‌افتند و ديده‌بان‌هاى ورزيده، همواره، حجم آتش و ميدان عمل آن را كنترل مى‌كنند، آتشبار خشم نيز بايد تحت فرماندهى عقل باشد و در جاى خود، به اندازه لازم اعمال گردد.

[١] - شرح غررالحكم، ج ٢، ص ٢٧٣.

[٢] - تفسير، نقد و تحليل مثنوى مولوى، ج ٨، ص ٣٦١- ٣٦٢.