در جريان نهضت مقدّس عاشورا، پيك امينى به نام «قيس بن مسهّر صيداوى» با پيامى از امام حسين ٧ راهى كوفه شد، ولى پيش از رسيدن به كوفه در دست نيروهاى دشمن گرفتار آمد. قيس كه خود را ميان اسارت يا شهادت يافت و رساندن پيام امام را غيرممكن ديد، پيش از آن كه پيام آن حضرت به دست مأموران دشمن بيفتد آن را در دهان گذاشت و بلعيد و پس از تحمّل شكنجه‌هاى طاقت‌فرسا به شهادت رسيد.[١]

ب- توجّه به فوايد رازدارى:

ناآگاهى از اهمّيّت رازدارى و عدم توجّه به فوايد حياتى آن، ممكن است زمينه افشاى اسرار را فراهم كند. براى جلوگيرى از آن بايستى مردم را نسبت به ضرورت حفظ اسرار و اطّلاعات محرمانه توجيه كرد. اگر مردم از آثار گران‌قدر رازدارى آگاه شوند، بيش‌تر تلاش مى‌كنند كه اسرار را افشا نسازند. در اين‌جا به برخى از آن آثار اشاره مى‌شود:

امير مؤمنان ٧ فرمود:

«جُمِعَ خَيْرُالدُّنْيا وَ الْأخِرَةِ فى‌ كِتمانِ السِّرِّ وَ مُصادَقَةِ الْأَخْيارِ»[٢]

نيكى‌هاى دنيا و آخرت در پنهان‌داشتن راز و دوستى نيكان، گرد آمده است.

و نيز فرمود:

«سِرُّكَ سُرُورُكَ إِنْ كَتَمْتَهُ، وَ إِنْ أَذَعْتَهُ كانَ ثُبُورُكَ»[٣]

[١] - نفس المهموم، ترجمه شعرانى، ص ٨٨.

[٢] - بحارالانوار، ج ٧٥، ص ٧١.

[٣] - شرح غررالحكم، ج ٤، ص ١٤١.