سلب اعتماد عمومى، آفت ديگر پيمان‌شكنى است؛ احساس اعتماد متقابل، پشتوانه محكمى براى فعّاليّت‌هاى هماهنگ اجتماعى و همكارى هاى وسيع مردمى است و روزى كه وفاى به عهد از ميان جامعه بشرى رخت بربندد و پيمان‌ها يكى پس از ديگرى شكسته شود، سرمايه بزرگ اعتماد عمومى به غارت خواهد رفت و جامعه به ظاهر متشكّل، به اجزايى پراكنده و ناتوان تبديل خواهد شد، حضرت على (ع) فرمود:

«لا تَعْتَمِدْ عَلى‌ مَوَدَّةِ مَنْ لا يُوفى بِعَهْدِهِ»[١]

بر دوستى كسى كه به عهد و پيمان خود وفا نمى‌كند، اعتماد مكن.

پير پيمانه‌كشِ من كه روانش خوش باد		گفت پرهيز كن از صحبت پيمان‌شكنان‌[٢]

شخص پيمان‌شكن علاوه بر اين‌كه در دنيا از ارزش و اعتبار خود مى‌كاهد و طورى خوار مى‌شود كه نه دشمن از او حساب مى‌برد و نه دوست مى‌تواند روى پيمان‌هاى او حساب كند، در آخرت نيز گرفتارى‌هاى بزرگى در پيش دارد و جايگاه ويژه‌اى در جهنّم در انتظار اوست. حضرت على ٧ فرمود:

«انَّ فِى النَّارِ لَمَدينَةٌ يُقالُ لَهَا الْحَصينَةُ، أَفَلا تَسْئَلُونى‌ ما فيها؟ فَقيلَ لَهُ ما فيها يا أَميرَ الْمُؤْمِنينَ؟ قالَ فيها أَيْدِى النَّاكِثينَ»[٣]

[١] - شرح غررالحكم، ج ٦، ص ٢٨٣.

[٢] - ديوان حافظ، غزل ٤٣٣.

[٣] - بحارالانوار، ج ٦٧، ص ١٨٦.