«ثَلاثَةٌ لا عُذْرَ لِأَحَدٍ فيها: أَداءُ الْامانَةِ إِلَى الْبَرِّ وَ الْفاجِرِ وَ الْوَفاءُ بِالْعَهْدِ لِلْبَرِّ وَ الْفاجِرِ وَ بِرُّ الْوالِدَيْنِ بَرَّيْنِ كانا أَوْ فاجِرَيْنِ»[١]

در سه چيز هيچ بهانه‌اى از كسى پذيرفته نيست (و همه بايد به آن‌ها عمل كنند): اداى امانت به صاحبش چه نيكوكار باشد و چه بدكار، وفا به پيمان در برخورد با نيكوكار و بدكار و نيكى به پدر و مادر چه نيكوكار باشند، چه بدكار.

روشن است كه لزوم وفا به پيمان‌هاى دوجانبه، تا زمانى است كه از يك‌طرف نقض نشده باشد، امّا اگر پيمانى از يك طرف شكسته شد، ديگر طرف مقابل ملزم به وفادارى نيست.

پيمان‌شكنى و پيامدهاى آن‌

به همان اندازه كه در مورد وفادارى به عهد و پيمان تأكيد شده، از پيمان‌شكنى و بى‌وفايى نكوهش شده است. قرآن كريم بيش‌ترين زيان ناشى از پيمان‌شكنى را متوجّه شخص پيمان‌شكن مى‌داند و مى‌فرمايد:

«فَمَنْ نَكَثَ فَإِنَّما يَنْكُثُ عَلى‌ نَفْسِهِ»[٢]

هر كس پيمان‌شكنى كند، در حقيقت به زيان خويش پيمان‌شكنى كرده است.

[١] - بحارالانوار، ج ٧٥، ص ٩٢.

[٢] - فتح( ٤٨)، آيه ١٠.