از جمله عواملى كه شخصيّت اجتماعى انسان را تحت الشعاع قرار داده، آن را خدشه‌دار مى‌كند، بى‌نظمى در كارها و در برخورد با ديگران است، زيرا افراد جامعه به روشنى درمى‌يابند كه فرد بى‌انضباط و نامنظّم، موجب هرج‌ومرج در كارها و هدررفتن وقت و عمر آنان شده، از پيش‌رفت و ترقّى‌شان جلوگيرى مى‌كند. به همين دليل او را از بين خود رانده، برايش ارزش چندانى قائل نمى‌شوند.

از اين رو است كه على ٧، خدشه‌دارشدن آبرو و شخصيّت اجتماعى را موجب پستى و حقارت مى‌داند:

«مَنْ بَذَلَ عِرْضَهُ ذَلَّ»[١]

كسى كه به آبرويش بى‌اعتنايى كند، پست مى‌گردد.

همو انسان را از كارى كه سبب زشتى و از بين‌رفتن آبرويش در جامعه مى‌شود، برحذر داشته است:

«لاتَفْعَلْ ما يَشينُ الْعِرْضَ وَ الْإِسْمَ»[٢]

كارى كه آبرو و نامت را زشت مى‌كند، انجام مده.

٣- پايمال‌شدن حقوق ديگران:

رعايت‌نكردن نظم، موجب پايمال شدن حقوق افراد و ستم بر آنان است. كسى كه كارهاى مردم را به تأخير مى‌اندازد و

[١] - شرح غررالحكم، ج ٥، ص ١٤٣.

[٢] - همان، ج ٦، ص ٢٧٥.