انسان به طور طبيعى و فطرى و براساس عقل و انديشه، خواهان عدالت است؛ زيرا به خوبى درك مى‌كند كه گرفتن حقّ خويش، اداى حقّ ديگران و برخورد عادلانه در تمامى كارهاى فردى و اجتماعى، امرى پسنديده و در مقابل، ستم به ديگران، پايمال‌كردن حقوق ضعيفان و تبعيض در اجراى قانون، زشت و نكوهيده است.

على ٧ كه خود، شهيد راه عدالت است، رفتار عدالت‌آميز را از نشانه‌هاى عقل دانسته، مى‌فرمايد:

«مِنْ عَلاماتِ الْعَقْلِ، الْعَمَلُ بِسُنَّةِ الْعَدْلِ»[١]

از نشانه‌هاى عقل، رفتار به روش عادلانه است.

علامه طباطبايى قدس سره فطرى‌بودن عدالت‌خواهى در انسان را مورد تأييد قرار داده، دليل آن را چنين بيان مى‌كند:

«عدالت، مساوى با حُسن و لازمه آن است؛ زيرا حُسن، چيزى جز آنچه كه نفس به آن ميل مى‌كند و به سويش جذب مى‌شود، نمى‌باشد و قراردادن هرچيز در جايى كه سزاوار است قرار داده شود از جمله امورى است كه انسان به آن تمايل داشته و به خوبى‌اش اعتراف دارد و در صورتى كه به‌

[١] - شرح غررالحكم، ج ٦، ص ٤٤.