ظاهر سياق آيه نشان مى‌دهد كه منظور از عدالت، عدالت اجتماعى است؛ به اين معنى كه با هر يك از افراد اجتماع به‌گونه‌اى رفتار شود كه مستحقّ آن است و در جايى قرار داده شود كه سزاوار آن است. اين يك ويژگى اجتماعى است كه شامل تمام مكلّفين مى‌شود و خداى سبحان همه افراد جامعه را به برپايى عدالت فرمان مى‌دهد و لازمه چنين امرى آن است كه امر، به تمام افراد تعلّق گرفته باشد. بنا بر اين، هم جامعه مأمور به اجراى اين حكم است و هم حكومت كه عهده‌دار اداره آن است.[٢]

امير مؤمنان ٧ در توضيح چنين عدالتى مى‌فرمايد:

«جَعَلَ اللَّهُ سُبْحانَهُ الْعَدْلَ قَواماً لِلْأَنامِ وَ تَنْزيهاً مِنَ الْمَظالِمِ وَالْأثامِ وَ تَسْنِيَةً لِلْإِسْلامِ»[٣]

خداوند سبحان، عدالت را موجب استوارى مردم، پاكى از ستم‌ها و گناهان و مايه سرافرازى اسلام قرار داد.

عدالت اجتماعى دامنه گسترده‌اى دارد و عدالت در برخوردهاى اجتماعى كه به آداب معاشرت اجتماعى انسان‌ها برمى‌گردد، بخشى از آن است. عدالت در برخوردهاى اجتماعى شامل رفتار منصفانه و عادلانه انسان نسبت به اهل خانه، برادران دينى، همسايگان، ارباب رجوع و ... مى‌شود؛ به اين معنا كه انسان در اين‌گونه برخوردها به حقّ خود راضى باشد. به هيچ كس‌

[١] - نحل( ١٦)، آيه ٩٠.

[٢] - الميزان، ج ١٢، ص ٣٣١- ٣٣٢.

[٣] - شرح غررالحكم، ج ٣، ص ٣٧٤.