بخشى از عدالت، در زمينه آفرينش جهان و رابطه خداوند با موجودات عالم- به‌ويژه انسان- تجلّى مى‌كند و مى‌توان از آن به «عدل الهى» ياد كرد و منظور از آن، ايمان‌آوردن انسان است به آنچه كه حق شمرده مى‌شود. بخش ديگرى از آن نيز مربوط به بشر است كه آن به دو صورت، عدالت فردى و اجتماعى بروز مى‌كند.

«عدالت فردى» شامل رابطه انسان با خداوند مى‌شود و به اين معناست كه انسان كارى را كه مايه سعادت اوست، انجام دهد و از كارى كه مايه شقاوت و بدبختى اوست، بپرهيزد و در اين زمينه، مغلوبِ هواى نفس خود نگردد.

«عدالت اجتماعى» نيز رابطه مردم با يكديگر را در بر مى‌گيرد و به اين معناست كه انسان هر كس را در جايى كه از نظر عقل، شرع، يا عرف مستحق است قرار دهد؛ نيكوكار را به خاطر احسانش نيكى كند و بدكار را به دليل بدى‌اش عقاب نمايد، حقّ مظلوم را از ظالم بستاند و در اجراى قانون، تبعيض و استثنا قائل نشود.[١]

خداوند متعال عدالت اجتماعى را به عنوان يك اصل ضرور و خدشه‌ناپذير مطرح كرده، مى‌فرمايد:

[١] - ر. ك؛ الميزان، ج ١٢، ص ٣٣١، بيروت.