مكان‌هايى كه تو در آن به ياد خدا بوده‌اى، روز واپسين به نفع تو در نزد خدا گواهى مى‌دهند و برايت از او طلب بخشش خواهند كرد، تا تو را وارد بهشت گردانند. و نيز با ديگران در راه بسيار سخن مگوى كه نشانه بى‌ادبى است. بدان كه بسيارى از راه‌ها كمينگاه‌ها و تجارت‌خانه‌هاى شيطان است، پس از شرّش ايمن مباش و رفتن و بازگشتن خود را در اطاعت خدايت بگذران، زيرا تمام حركاتت در نامه عملت نوشته خواهد شد.[١]

احترام به حقوق ديگران‌

انسان موجودى اجتماعى است و در كنار ساير همنوعانش به صورت دسته‌جمعى زندگى مى‌كند. بقا و تداوم زندگى اجتماعى در گرو وجود پيوندى نيرومند ميان آحاد جامعه از طريق محبّت، تفاهم و احترام متقابل است.

از اين رو، آدمى در زندگى اجتماعى خود ناگزير است آنچه را كه از مردم انتظار انجام آن را دارد، خود مقيّد به رعايت آن باشد و با مردم آن گونه رفتار كند كه توقّع دارد با وى رفتار شود. اگر راستى و درستى را خوش دارد، وفادارى و پاى‌بندى به عهد و پيمان را مى‌پسندد و دوست دارد جان، مال، آبرو و ناموسش محترم باشد. اگر از بخل و كينه و حسد ديگران نسبت به خودش بيزار است و از مردم انتظار خيرخواهى و احسان دارد و دوست دارد ديگران اعمال او را حمل به صحّت كنند و به او خوشبين باشند، اگر تعدّى و تجاوز ديگران به حقوقش را (هر چند اندك باشد) زشت و نكوهيده مى‌داند

[١] - بحارالانوار، ج ٧٦، ص ٣٠١.