در تعاليم پيشوايان اسلام، در خصوص آراستگى ظاهر، توصيه‌هاى فراوانى مطرح شده كه اين مختصر را گنجايش همه آن‌ها نيست. از آن جمله است، توصيه به پوشيدن لباس پاكيزه و آراسته، شانه‌زدن و مراقبت از موى سر و محاسن، پرهيز از ژوليدگى آن‌ها، تميزنگهداشتن بدن و زدودن موهاى زايد آن، كوتاه‌كردن ناخن و موى شارب و درون بينى و پرهيز از آنچه كه موجب نفرت و كراهت ديگران مى‌شود، از قبيل بوى بد دهان كه ناشى از مسواك‌نزدن و خلال‌نكردن دندان‌هاست.[٢]

از آنچه گفته شد، نتيجه مى‌گيريم كه اسلام، روى اصل آراستگى ظاهر (همچون آراستگى باطن) تأكيد كرده است. بنا بر اين، بايد توجّه داشت كه اگر مسلمانى با وضع آشفته و ظاهرى زشت و پريشان در جامعه ظاهر شود، به خصوص اگر از نظر شغلى، وابستگى به حكومت اسلامى داشته باشد، وجود او يكى از وسايل تبليغ عليه اسلام خواهد بود. وارستگى از قيد ظواهر، هرگز به اين معنا نيست كه شخص خود را از هرگونه آرايش ظاهرى محروم كند و بدين وسيله در نظر ديگران خوار و بى‌مقدار جلوه نمايد.

راه‌رفتن با آرامش و وقار

دين مقدّس اسلام براى جزئى‌ترين زواياى زندگى انسان برنامه تكاملى دارد. ازجمله اين برنامه‌ها، دستوراتى است كه در مورد كيفيّت راه‌رفتن به پيروان خود مى‌دهد. قرآن كريم در مورد نشانه‌هاى بندگان خدا مى‌فرمايد:

«وَ عِبادُ الرَّحْمنِ الَّذِينَ يَمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْناً ...»[٣]

[١] - همان، ص ٢٤٩.

[٢] - ر. ك: حلية المتقين، علامه مجلسى( ره) باب‌هاى پنجم، ششم، هفتم؛ سراج الشيعه، مامقانى، اسلاميّه.

[٣] - فرقان( ٢٥)، آيه ٦٣.