آن گونه كه هر يك از شما خود را براى بيگانه‌اى مى‌آرايد كه دوست مى‌دارد او را در زيباترين شكل ببيند، بايد براى برادر مسلمانش نيز خود را همان‌گونه بيارايد.

در سيره پيامبر اكرم ٦ نيز آمده است كه هرگاه ايشان قصد خروج از منزل يا پذيرفتن كسى را داشت، موى سر خود را شانه مى‌زد، سر و وضع خود را مرتّب مى‌كرد، خويش را مى‌آراست و براى آن كه تصوير خود را ببيند در ظرف آبى مى‌نگريست وقتى علّت اين امور را پرسيدند، فرمود:

«إِنَّ اللَّهَ تَعالى‌ يُحِبُّ مِنْ عَبْدِهِ إِذا خَرَجَ إِلى‌ إِخْوانِهِ أَنْ يَتَهَيَّأَ لَهُمْ وَ يَتَجَمَّلَ»[٢]

خداوند متعال دوست دارد، هنگامى كه بنده‌اش به سوى برادرانش مى‌رود، خود را براى ديدار آنان آماده كند و بيارايد.

هزينه‌اى كه آن حضرت براى تهيّه عطر و بوى خوش مصرف مى‌كرد، از هزينه خوراكش بيش‌تر بود و در شب تاريك قبل از آن كه با چشم ديده شود، از بوى خوشى كه از پيكر مطهّرش در فضا پراكنده بود، شناخته مى‌شد.[٣] از امام باقر ٧ نقل شده كه رسول خدا ٦ از هر كوى و برزنى كه عبور مى‌كرد، تا مدّت‌ها بوى خوشى فضاى آن‌جا را معطّر مى‌ساخت به‌گونه‌اى كه مردم‌

[١] - بحارالانوار، ج ٧٩، ص ٢٩٨.

[٢] - همان، ج ١٦، ص ٢٩٤.

[٣] - همان، ص ٢٤٨.