لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٣٤ - باب الصوم للرؤية و الفطر للرؤية

[ذا] و ينظر تسعة فلا يرونه و لكن اذا راه واحد راه الف)

كالصحيح و در صحيح بطرق متعدده منقول است كه حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه فرمودند كه هر گاه ماه را به بينيد روزه بگيريد و هر گاه ماه را به بينيد روزه را افطار كنيد و ديدن ماه را شارع برأى و گمان مقرر نفرموده است و ديدن آن نيست كه ده نفر كه ايستاده باشند و نظر كنند يكى از ايشان گويد كه اين ماهست و نه كس ديگر نه بينند هر گاه يكى بيند هزار كس مى‌بينند و آن كه نظر كنند و بعضى گويند كه مى‌بينيم غالب اوقات آنست كه اشتباه كرده‌اند و در ماه اشتباه بسيار مى‌شود، و ظاهر آنست كه بر سبيل مبالغه باشد و مراد اين باشد كه هر گاه جمعى همه حديد البصر باشند و به يك نسبت باشد حدت بصر ايشان هر گاه يكى بيند مى‌بايد كه همه به بينند و الا بسيار است كه جمعى معروفند به تيز بينى و دور بينى بر خلاف جمعى ديگر كه شب اول ماه را نه مى‌بينند پس اگر همه متفق باشند مى‌بايد كه چنين باشد كه چون يكى بيند باقى به بينند.

(و روى الفضيل بن عثمان الاعور عن ابى عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه قال قال ليس على اهل القبلة الّا الرّؤية و ليس على المسلمين الّا الرّؤية)

و به اسانيد صحيحه منقولست كه حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه فرمودند كه نيست بر اهل قبله مگر ديدن ماه و نيست بر مسلمانان مگر ديدن ماه و اهل قبله عبارت از كافه مسلمانانست يعنى حق سبحانه و تعالى بر همه چنين مقرر فرموده است و هر كه مسلمانست مى‌بايد باين عمل كند چنانكه حق سبحانه و تعالى فرموده است كه يا محمد ٦ از تو سؤال مى‌كنند از