لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ١٧٦ - باب وجوه الصوم

و مجملش آن كه مثلا هر گاه شتر مرغى كشته باشد و شتر و گندم نداشته باشد مى‌بيند كه مثلا شترى را پنج هزار دينار مى‌فروشند و صاعى گندم را به دويست دينار پنجاه روز روزه مى‌گيرد، و اگر در اين صورت شترى هفت هزار ارزد، و گندم دويست دينار باشد هفتاد نصف صاع مى‌شود زياده از شصت را اعتبار نمى‌كند و شصت روز روزه مى‌گيرد و روزه نذر واجبست و روزه اعتكاف واجبست به تفصيلى كه خواهد آمد.

اما روزه حرام پس آن عيد فطر و عيد قربانست و سه روز بعد از عيد قربان است بر كسى كه در منى باشد و روزه روز شك كه سى‌ام شعبان باشد ما به يك وجه ماموريم به آن و به وجهى نهى از آن واقع شده است ماموريم به آن كه آن را اگر روزه داريم بقصد شعبان بداريم، و نهى وارد شده است بر ما كه شخصى آن را به تنهايى روزه دارد در وقتى كه همه كس شك دارند يعنى بقصد ماه رمضان و اجمالى در اين عبارت بود كه ظاهرش موافق مذهب عامه است و مراد اين بود كه مذكور شد.

زهرى گويد كه گفتم به حضرت كه فداى تو گردم پس اگر كسى از ماه شعبان هيچ روزه نگرفته باشد چگونه روزه مى‌گيرد حضرت فرمودند كه در شب سى‌ام كه شك در آن دارند قصد شعبان مى‌كند به نيت سنت پس اگر در واقع آن روز رمضان است از رمضان مجزى است و اگر از شعبانست ضرر ندارد عرض نمودم كه چگونه ممكن است كه سنت از فرض مجزى باشد حضرت فرمودند كه همه متفقند بر اين كه اگر شخصى در اثناى ماه مبارك فراموش كند كه ماه رمضان است و بقصد سنت روزه بگيرد ندانسته و آخر بعد از ظهر ظاهر شود كه ماه رمضانست و او نيت شعبان كرده است صحيح است به اعتبار آن كه‌