لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ١٧٥ - باب وجوه الصوم

ما روان باشد چون مخالف افعال قريش بود و نمى‌خواست كه طريقه جاهليت بر طرف شود حق سبحانه و تعالى اين آيه را فرستاد و اين تاكيدات فرمود و چون علماء عامه به سبب ترك حق چشمهاى ايشان كور شده و مدار ايشان بر تصحيح قبايح عمر است نمى‌توانند فهميدن چيزى را كه مخالف گفته او باشد، بنا بر اين در اين عبارت در حيص و بيص افتاده‌اند و بعضى ملحد شده‌اند و بعضى تاويلات ركيكه كرده‌اند.

هشتم: روزه جزاء صيد است و واجبست چنانكه حق سبحانه و تعالى فرموده است كه هر كه صيدى را عمدا بكشد پس بر او جزائيست مثل آن چه كشته است از گاو و گوسفند و شتر و حكم مى‌كند به آن چه بايد كشت دو عادل از مسلمانان.

و در صحيح از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه منقول است كه فرمودند كه ذو عدل است كه مفرد است نه ذوا كه تثنيه باشد و اين غلط را قراء كرده‌اند و مراد از ذو عدل امامست صلوات اللَّه عليهم و حضرات ائمه هدى صلوات اللَّه عليهم بيان مماثلت كرده‌اند كه بعنوان هدى به كعبه رسانند مثلا اگر شترمرغ را كشته باشد شتر مى‌دهد و اگر گاو كوهى كشته باشد گاوى، و اگر آهو را كشته باشد گوسفندى مى‌دهد پس اگر در احرام عمره واقع شد در مكه مى‌كشد، و اگر در احرام حج باشد در منى مى‌كشد يا بر اوست كفاره طعام دادن درويشان با برابر آن روزه مى‌دارد پس حضرت فرمودند كه مى‌دانى كه چگونه است برابر آن روزه‌اى زهرى عرض نمودم كه نمى‌دانم حضرت فرمودند كه صيد را قيمت مى‌كنند و آن قيمت را ملاحظه مى‌نمايند كه چند صاع گندم مى‌شود از جهة هر نصف صاع يك روز روزه مى‌گيرد به تفصيلى كه خواهد آمد.