لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٦٤٥ - روزه دهر

اللَّه عزّ و جلّ و هو الشّهر الّذى انزل فيه القرآن جعله اللَّه عزّ و جلّ مثلا و عيدا)

و به اسانيد متكثره كه هفت سند صحيح و چهار كالصحيح است منقول است از سعد صحيح الحديث كه حضرت امام محمّد باقر صلوات اللَّه عليه فرمودند در وقتى كه ما هشت كس بوديم در خدمت آن حضرت و جارى شد بر زبان ما رمضان فرمودند كه مى‌گوييد اين رمضان چون اشاره بذات مقدس نمى‌توان كرد و مگوييد رمضان رفت و رمضان آمد زيرا كه رمضان اسمى است از اسماء حق سبحانه و تعالى و حق سبحانه و تعالى جسم نيست كه آمدن و رفتن داشته باشد و هر چه آمدن و رفتن دارد محل حوادث است و هر چه محل حوادث است حادث است و واجب الوجود بالذات ممتنع است بر او زوال و هر چه آمدن و رفتن دارد ممكن است و ممكن با وجود در حكم معدوم است و ليكن با اضافه شهر بگوئيد كه شهر مضاف باسم الهى باشد و اسم رمضان اسم حق سبحانه و تعالى است و آن ماهى است كه قرآن در آن نازل شده است و حق سبحانه و تعالى آن را شرف و فضيلت اين امتى كرده است كه بهترين امتانند و روزه اين ماه و عبادت در اين ماه را از جهت ايشان مقرر فرموده است و عيد اعظم ايشان گردانيد و اعياد غير آن يك روزند كه حق سبحانه و تعالى در آن روز عوايد و جوايز خود را به همه كس عطا مى‌فرمايد يا خود مى‌فرمايد بر ايشان به مغفرت و رحمت و اين عيد سى روز است كه درهاى دوزخ را مى‌بندند و شياطين را به زنجير مى‌كنند و درهاى آسان و جنان را مى‌گشايند و در شبها و روزها بار عام داده‌اند كه به عبادات و طاعات خود را در معرض جود و احسان او درآورند.