لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٦٤٣ - روزه دهر

صلوات اللَّه عليه كه هر گاه شب افطار كنند وصال نيست و وصال يكى از اين دو معنى است بلكه هر دو وصال است و هيچ يك از اين دو صورت مشروع نيستند كه روزه به روزه برند يا تا سحر روزه باشند و اگر قدرى از اول شب را داخل كنند وصال نيست و مشروع نيست اگر قصد صوم آن مقدار بكنند و اگر قصد صوم نكنند حرام نيست و در بعضى از احاديث وارد شده است كه اگر كسى انتظار اين كس نكشد نماز كند با روزه تا ثواب هر دو داشته باشد ظاهر بر سبيل مجاز است نه روزه حقيقى و محتمل است كه به مقدار زمان نماز امساك مطلوب باشد و اللَّه تعالى يعلم.

(و سال زرارة ابا عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه عن صوم الدّهر فقال لم يزل مكروها و قال لا وصال فى صيام و لا صمت يوما إلى اللّيل)

[روزه دهر]

و به اسانيد صحيحه منقول است از زراره كه گفت از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه سؤال كردم از روزه هميشه حضرت فرمودند كه هميشه مكروه بود و در كافى‌

لم نزل نكرهه‌

است يعنى ما هميشه آن را مكروه مى‌داريم يا مى‌دانيم و ظاهر آن است كه در اين امت چنين باشد به خلاف عبارت متن كه ظاهرش آن است كه در جميع مذاهب مكروه بوده است و حال آن كه منقول است كه حضرت نوح هميشه صايم بودند و ظاهرا صدوق همين حديث را از كافى نقل كرده باشد بالمعنى و ضرر نقل بالمعنى بسيار است و در كافى تتمه حديث حسين است كه سابقا مذكور شد و محتمل است كه تتمه حديث زراره باشد و دو حديث باشد يا يك حديث و تتمه را در كافى نقل نكرده باشد و بنا بر آن كه جزو حديث زراره باشد به منزله دليل كراهت صوم دهر است چون صوم وصال از اين جهت منهى عنه است كه سبب مشقت است‌