لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٥٢١ - سفر بعد از ظهر

نمى‌شود چنانكه اكثر اصوليين اين اعتقاد دارند.

و بخارى از جابر روايت كرده است كه حضرت سيد المرسلين ٦ در سفرى بودند ديدند كه جمعى بر سر شخصى ازدحام كرده بودند و سايه بانى بر سرش زده بودند حضرت پرسيدند كه چه ازدحام است صحابه گفتند يا رسول اللَّه اين مرد روزه است حضرت فرمودند كه‌

ليس من البرّ الصّوم فى السّفر

، و ديلمى و مسلم و غير ايشان اين عبارت را ذكر كرده‌اند و در جامع الاخبار بطرق متكثره اين عبارت را ذكر كرده است با عبارت ميم بدل از لام كه‌

ليس من ام بر ام صيام فى ام سفر

و با وجود نقل اين اخبار در صحاح خود اكثر ايشان روزه ماه رمضان و غير آن را در سفر بهتر از افطار مى‌دانند و ظاهرا صدوق روزه نافله را در سفر حرام مى‌داند و احاديث بسيار اكثر در نهى وارد شده است و بعضى گذشت، و دو حديث ضعيف مرسل وارد شده است كه قصور ندارد.

و مولانا عبد اللَّه قدس اللَّه روحه مى‌فرمودند كه ثواب ندارد و حرام هم نيست و اين مذهب جمع مى‌كند ميان اخبار كه هيچ خبرى را طرح نبايد كرد و مى‌گفت كه مكروه بمعنى اقل ثوابا در اينجا معنى ندارد، مثل نماز در حمام معنى دارد كه نماز را در غير آنجا واقع سازند بهتر است اما در صوم طرفى ندارد كه ايقاعش در آنجا بهتر باشد و سخن متين است و تركش اولى است خروجا من الخلاف و هر گاه امرى داير شود ميان استحباب و حرمت يقين تركش اولى است با آن كه احاديث نهى بسيار است و خواهد آمد.

[سفر بعد از ظهر]

(و روى الحلبيّ عن ابى عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه انّه سئل عن الرّجل يخرج من بيته و هو يريد السّفر و هو صائم فقال ان خرج قبل‌