لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ١٩٦ - سه روز روزه در ماه

با آن كه حق سبحانه و تعالى او را چنانكه بايد از تكميل كامل گردانيده بود مؤيد ساخته بود آن حضرت را به روح القدسى كه عقل كل است و از او زلت و لغزشى صادر نمى‌گردد از او خطائى صادر نشد در هيچ چيز از سياست خلايق، و متخلق به اخلاق الهى بود و گفته او گفته خدا بود و كرده او كرده خدا بود پس حق سبحانه و تعالى ده ركعت نماز مقرر فرمود دو ركعت دو ركعت حضرت سيد المرسلين ٦ در سه نماز دو ركعت اضافه فرمودند و يك ركعت اضافه نماز شام كردند و اين هفت ركعت را واجب گردانيدند مانند آن ده ركعت و هفده ركعت شد، ديگر نوافل را مقرر فرمودند سى و چهار ركعت دو برابر فريضه و حق سبحانه و تعالى اجازه فرمود هر دو را از جهة آن حضرت پس فريضه و نافله پنجاه و يك ركعت شد از آن جمله دو ركعت است كه بعد از خفتن نشسته كرده مى‌شود كه به يك ركعت حساب است تا بدل و تر باشد و حق سبحانه و تعالى در سالى روزه ماه رمضان را واجب گردانيد و حضرت سيد المرسلين ٦ روزه شعبان و هر ماه سه روز را سنت گردانيد كه دو مثل روزه واجب باشد، و حق سبحانه و تعالى اجازه فرمود فعل آن حضرت را و حق سبحانه و تعالى شراب انگور را حرام گردانيد و آن حضرت ٦ هر مست كننده را حرام گردانيدند و حق سبحانه و تعالى اجازه فرمود و آن حضرت مكروه گردانيدند چيزى چند را و رخصت فرمودند كه در حال ضرورت به جا آوردند و نهى نفرمودند بعنوان حرمت، پس چنانكه عمل به عزايم آن حضرت لازم بود عمل به رخصت آن حضرت نيز واجب بود و آن چه در نماز واجب افزودند بر سبيل عزيمت بود رخصت بفرمودند مگر در حال سفر و خوف و نوافل را رخصت فرمودند كه در بعضى اوقات شغل و غم ترك كنند، و