پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٩٥ - امام كاظم عليه السلام و تقويت پايگاه امامت

از كوفه آمده و از بيمارى و درد سخت «مفضّل» خبر آورده‌اند، پس به درگاه خدا براى او دعا كن.

حضرت فرمود: قد استراح؛ [از درد رهايى يافت و] راحت شد.

[چون خبر گرفتيم، دريافتيم كه‌] مفضل سه روز پيش از سخن امام عليه السّلام به ديدار معبود شتافته بود».[١]

٣. «ابن نافع تفليسى» مى‌گويد: «در موسم حج پدرم را در حرم رها كردم و به ديدار حضرت موسى بن جعفر عليه السّلام رفتم. چون به حضرت نزديك شدم و مى‌خواستم سلام بدهم، حضرت به من نزديك شد و فرمود: حج تو قبول باشد اى پسر نافع. خداى تو را در [سوگ‌] پدرت پاداش دهد كه هم اكنون خدا او را فرا خواند. برخيز و به امر تجهيز او بپرداز.

من كه پدرم را سالم و بدون هيچ مرضى ترك كرده بودم از اين گفته امام عليه السّلام در حيرت فرو رفتم. امام عليه السّلام فرمود: اى پسر نافع، [به اين گفته‌] ايمان ندارى؟

حضرت را ترك كردم و چون به جايگاه خويش رسيدم، كنيزان را ديدم كه بر چهره خود مى‌زنند. گفتم: شما را چه شده است؟

گفتند: پدرت زندگى را وداع گفت.

نزد امام كاظم عليه السّلام باز گشتم تا از او بپرسم كه پدرم چيزى را پس از من پنهان داشته [و ناگفته‌اى داشته‌] است؟ حضرت پاسخ داد: هرگز چيزى پس از تو پنهان نمانده است. سپس فرمود: اى پسر نافع، اگر بخواهى چنين و چنان [كه امام عليه السّلام آن‌ها را برشمرد] بپرسى [بدان كه‌] من مجاور و همنشين خدا و كلمه ماندگار و

[١] . بصائر الدرجات/ ٢٦٤ حديث ١٠؛ اختيار معرفة الرجال/ ٣٢٩ حديث ٥٩٧؛ الخرائج و الجرائح، ٢/ ٥١٧ حديث ١٣ و بحار الانوار ٤٨/ ٧٢( به نقل از الخرائج).