پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٦٧ - بخش سوم امام كاظم عليه السلام در كنار پدر

منصور و آن هنگام كه امام صادق عليه السّلام امامت حضرت كاظم عليه السّلام را به شيعيان نزديك و رازدار خود اعلام كرد و بين ديگر شيعيان و امامت حضرت كاظم پيوند زد، همدم و همراه پدر بود.

٥. بى‌ترديد، امامت، منصب و موهبتى است الهى كه به شايستگى نامزد اين مقام و توانايى او در به دوش كشيدن اين مسئوليت بزرگ و سترگ بستگى دارد و در چنين فردى تبلور مى‌يابد. از اين‌روست كه بايد از سوى خداوند برگزيده شود و هم توسط فردفرد امامان معصوم عليهم السّلام تعيين و نام برده شوند.

نصوص زيادى در كتاب‌هاى حديث و اخبار آمده است كه طى آن‌ها پيامبر اكرم عليه السّلام درباره جانشين خود با صحابه و خاندان خويش سخن گفته و ايشان را معرفى كرده است. البته روايات و مطالب مستقيمى كه هرامام درباره امام پس از خويش بيان فرموده، از نظر نص، اسلوب تعبير و دلالت، تحت تأثير شرايط زمانى و مكانى، گاهى صريح و زمانى در قالب كنايه و اشاره بوده است.

با نگرش در رواياتى كه از امام صادق عليه السّلام در مورد امامت فرزندش حضرت كاظم و ترتب زمانى آن روايت شده، شيوه روشنگرى امام صادق عليه السّلام در اين زمينه روشن خواهد شد كه چگونه امام عليه السّلام دگرگونى‌هاى موجود در جامعه روزگار خويش را- كه دو دهه (از ولادت امام كاظم عليه السّلام) تا شهادت امام صادق عليه السّلام به طول انجاميد- مدنظر قرار داده است. اين در حالى بود كه حضرت صادق عليه السّلام فرزندانى ديگر داشت كه از جمله آن‌ها اسماعيل بود. مادر اسماعيل «فاطمه» دخت «حسين اصغر» معروف به «الأثرم» عموى امام صادق عليه السّلام بود. امام صادق عليه السّلام اسماعيل را بسيار دوست مى‌داشت و همين‌