٥٢. به حق [و به دور از گزاف‌] به شما مى‌گويم: آندامى آراسته و درست و سالم، اما داراى باطنى فاسد و آلوده سودى نبخشد. همين‌گونه است كه اگر دل‌هاى شما به فساد گراييده، تباه شد، اندام زيبا و چشم‌گير شما، سودتان نبخشد. آراستن ظاهر درحالى‌كه قلب‌هاى شما به پليدى آلوده باشد سودى به شما نمى‌رساند. [به هوش باشيد كه‌] مانند غربال نباشيد كه آرد گوارا از آن خارج شده و نخاله در آن مى‌ماند [كه اگر چونان غربال باشيد] حكمت از دهان شما خارج مى‌شود، اما انحراف در سينه‌تان باقى است.

٥٣. اى دنياپرستان، شما همانند چراغى هستيد كه به مردم فروغ مى‌دهد، اما خود را مى‌سوزاند.

٥٤. اى بنى اسرائيل، محافل و مجالس علما را با حضور خود پر كنيد هرچند [به دليل تنگى جا] بر دو زانو بنشينيد، چرا كه خداوند دل‌هاى مردم را به نور حكمت زنده مى‌كند، آن سان كه زمين مرده و خشك را با باران سيل‌آسان حيات مى‌بخشد».

٥٥. اى هشام، در انجيل آمده است: خوشا به حال آنان كه مهربانى مى‌ورزند كه اينان در قيامت مورد رحمت قرار مى‌گيرند. خوشا به حال آنان كه به اصلاح ميان مردم مى‌پردازند و اينان در روز قيامت از مقربانند. خوشا به حال آنان كه قلب و درون خود را پاكيزه كرده‌اند كه در قيامت در شمار پرهيزگارانند، خوشا به حال آنان كه در دنيا فروتنى پيشه كردند كه [به پاداش فروتنى‌] روز قيامت بر منبر (كرسى) هاى پادشاهى مى‌نشينند».

٥٦. اى هشام، كم‌گويى حكمتى است بس سترگ، پس خموشى در پيش گيريد كه در آن آرامش پسنديده و كاستى و سبكبارى از گناه است. صبر را كه دروازه بردبارى است، محكم سازيد [و بدانيد] كه خداوند كسى را كه بى‌دليلى شگفت‌انگيز بخندد و آن كس كه بى‌انگيزه، زمين در نوردد، مبغوض مى‌دارد. بر والى و حاكم واجب است تا همانند چوپان، دمى از رعيت خويش غافل نباشد. همچنان كه در انظار مردم از كردار بد شرم داريد، در خلوت و در نهان از خداى خود شرم كنيد و بدانيد كلمه حكمت‌آميز، گم‌شده مؤمن است، پس پيش از آن‌كه علم از ميان شما برچيده شود، آن را فراگيريد و [بدانيد كه‌] برچيده شدن علم از ميان شما، همان فقدان و عدم حضور عالمان در جمع شماست.