پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٨ - بخشندگى امام

فراوان و حقوق شرعى از سوى شيعيان براى امام فرستاده مى‌شد. از سوى ديگر حضرت كاظم عليه السّلام نخلستان و زمين‌هاى كشاورزى داشت كه منبع درآمد سرشارى براى حضرت بود، اما تمام آن را در راه خدا و براى خشنودى‌اش به بينوايان و محرومان مى‌داد. او سيره و زندگى ابو ذر غفارى، آن صحابى گرانقدر را براى ياران خود باز مى‌گفت؛ همو كه هيچ انگاشتن خود، دورى از دنيا و زهدش ضرب المثل بود.

امام كاظم عليه السّلام درباره ابو ذر فرمود: خداى رحمت كند ابو ذر را كه مى‌گفت: پس از [داشتن‌] دو قرص نان جوين كه چاشت به يكى و شام به ديگرى خود را سير كنم و دو پشمينه كه خود را بدان پوشانم دنيا [و آنچه بدان تعلق دارد] نكوهيده باد».[١]

بخشندگى امام‌

حضرت كاظم عليه السّلام به تمام معناى كلمه تجلى‌گاه بخشش و در كرم و نيكى ضرب المثل بود. بينوايان و محرومان به او پناه مى‌بردند تا از كابوس فقر و دوزخ بينوايى نجاتشان دهد. مورخان متفقا گفته‌اند كه او هرآنچه داشت، بدون چشمداشت پاداش يا سپاسگويى در راه خدا به آنان داد. او آنچه به مستمندان مى‌داد، مخفيانه و به‌طور ناشناس بود تا مبادا ذلت خواهش را در چهره درخواست‌كننده ببيند. به همين جهت در تاريكى شب سراغ مستمندان و طبقه محروم مى‌رفت و بدون اين‌كه آن نيازمند بداند اين دهش از كيست و از كجا مى‌آيد، مورد عنايت امام عليه السّلام قرار مى‌گرفتند و حضرت از كمك و نيكى خود بهره‌مندشان مى‌كرد و كيسه‌هايى حاوى دويست تا چهارصد دينار[٢] به‌

[١] . اصول كافى ٢/ ١٣٤.

[٢] . تاريخ بغداد ١٣/ ٢٨.