پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٣٧ - ٢ پرورش انديشه سياسى

از كوفه بيرون شده، راهى غير از راه عمومى در پيش گرفتيم. چون به «بطن الرمه» رسيديم فرود آمده، شتران خود را بسته، به آن‌ها علوفه داديم و خود به خوردن غذا پرداختيم. در همين حال سوارى را ديديم كه همراه غلام خود به سوى ما مى‌آمد. چون به ما نزديك شد دريافتيم كه ابو الحسن عليه السّلام است.

برخاستيم سلام كرديم و اموال و نامه‌ها را به او داديم. آن حضرت از آستين خود نوشته‌هايى را بيرون آورد و فرمود: اين‌ها پاسخ نامه‌هاى شماست».[١]

٢. پرورش انديشه سياسى‌

فعاليت سياسى ياران امام عليه السّلام در اين مرحله و به دليل سختى‌هايى كه به همراه داشت به‌طور ويژه‌اى به بيدارى و دقت در نگرش و تعميق ايمان نيازمند بود. همين ويژگى، امام عليه السّلام را بر آن داشت تا خود بر اعمال و فعاليت‌هاى آنان نظارت و خواص از شيعيان را به پيمودن اين راه ترغيب و تشويق كند، روح ديندارى را در ژرفاى وجود آنان درآميزد و به مرحله ويژه‌اى از ايمان برساند، آن‌گاه آنان را به عرصه‌هاى سياسى گسيل دارد تا با چنين اندوخته‌هايى به بهترين وجه با خصم برخورد كرده، از قدرتى برخوردار شوند و به عزت و بلند همتى و والايى و تداوم راه دست يابند. امام كاظم عليه السّلام براى نيل به اين اهداف راه كارهايى را در پيش گرفته به اين شرح:

الف) امام كاظم عليه السّلام مؤمنان را به اين امر توجه مى‌داد كه امر امامت تابع فراوانى يا كمى ياران نيست. از «سماعة بن مهران» آمده است: «عبد صالح (امام كاظم «ع») به من فرمود:

[١] . اختيار معرفة الرجال/ ٤٣٦ حديث ٨٢١؛ الخرائج و الجرائح ١/ ٣٢٧ و بحار الانوار ٤٨/ ٣٤ حديث ٥( به نقل از اختيار و الخرائج ١/ ٣٢٧).