پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٠٢ - امام كاظم عليه السلام و پيشگيرى از فروپاشى اخلاقى

است كه هواى نفس خويش را بر ويران كردن [بنيان‌] خرد خويش يارى داده است و هركس [بنيان‌] خردش ويران شود، دين و دنياى او تباه شده [و بر باد رفته‌] است.

٣. رحم اللّه من استحيا من اللّه حق الحياء فحفظ الرّأس و ما حوى و البطن و ما وعى، و ذكر الموت و البلى، و علم أنّ الجنّة محفوفة بالمكاره و النار محفوفة بالشهوات؛

خدا رحمت كند آن كس را كه از خدا- آن‌گونه كه بايد- شرم كند، سر و آنچه را كه فرا گرفته (چشم و گوش، زبان و انديشه) و شكم و آنچه در آن است (اطعامى كه از راه نامشروع به دست مى‌آيد و به شكم سرازير مى‌شود) [از خطرها] حفظ كند، به ياد مرگ و پوسيدگى و نابودى باشد و [به مرحله‌اى برسد كه‌] بداند بهشت را سختى‌ها فراگرفته (رسيدن به بهشت با تحمل سختى‌ها همراه است) و دوزخ را شهوات در برگرفته‌اند (پيروى از شهوات فرجامى جز دوزخ ندارد).

٤. من رضى من اللّه بالدنيا فقد رضي بالخسيس؛

هر كس از خدا دنيا بخواهد و بدان خشنود شود، به يقين به چيزى پست خشنود شده [و بدان بسنده كرده‌] است.

٥. من لم يعمل بالخطيئة أروح همّا ممّن عمل الخطيئة، و إن أخلص التّوبة و أناب؛

هركس مرتكب گناه نشود دل و روانش آرامتر است از آن كس كه گناه كرده، هر چند با اخلاص توبه كرده و بازگشته است.

٦. إنّ صغار الذنوب و محقراتها من مكائد إبليس يحقرها لكم و يصغّرها في أعينكم فتجتمع و تكثر و تحيط بكم؛

به يقين گناهان خرد و ناچيز، از نيرنگ‌ها و دامگاه‌هاى شيطان است كه آن‌ها را در چشم شما ناچيز و خرد جلوه مى‌دهد و اين گناهان جمع و زياد شده، شما را در ميان مى‌گيرند.

٧. إن اللّه حرم الجنة على كل فاحش بذي قليل الحياء لا يبالي ما قال و لا ما قيل فيه؛