پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٠٤ - امام كاظم عليه السلام و چالشهاى داخلى

الف) امام عليه السّلام كار بازشناختن امام حقيقى و مدعى امامت را به شيعيان و دانشمندان آنان واگذاشت تا با آزمون‌هاى علمى، مرتبه علمى و توانمندى‌هاى مدعى را- در صورتى كه داشته باشد- بازشناسند. اين آزمون از دو راه ممكن بود: يكى تحقيق مستقيم و بدون واسطه و ديگرى مقارنه ميان مدعى امامت و امام عليه السّلام بود كه پيش از اين در داستان هشام و مؤمن طاق گفته شد.

ب) امام كاظم عليه السّلام روابط دوستانه و صميمانه خود را با برادرش عبد الله حفظ كرده، ادعاى عبد الله، نتوانست امام عليه السّلام را به قطع رابطه با برادرش وادارد، بلكه امام عليه السّلام او را- چنان كه در همين مبحث خواهيم خواند- به خانه خويش دعوت كرد.

ج) معجزه، وسيله‌اى بود كه امام عليه السّلام را به عنوان امامى كه اطاعت از او واجب است از مدعى امامت؛ يعنى عبد الله متمايز مى‌كرد. حضرت براى اثبات امامت خويش در برابر جمع شيعيان و ياران خاص خود از معجزه استفاده مى‌كرد. «مفضل بن عمر» مى‌گويد: «امام جعفر صادق عليه السّلام در وصيت‌نامه‌اى كه از خود برجاى گذارد، حضرت موسى بن جعفر عليه السّلام را امام پس از خويش معرفى كرده بود. عبد اللّه افطح فرزند امام صادق عليه السّلام و برادر امام كاظم عليه السّلام كه در آن روزگار و با نبود اسماعيل، بزرگترين فرزند امام صادق عليه السّلام بود، مدعى امامت شد. امام كاظم عليه السّلام دستور داد تا هيزم فراوانى در ميان خانه جمع كنند. آن گاه برادر خود عبد الله را به خانه خويش خواند. عبد الله به خانه امام عليه السّلام رفت و در كنار برادر نشست. در آن‌جا جمعى از بزرگان شيعه حضور داشتند.

امام كاظم عليه السّلام دستور داد تا آتش در هيزم‌ها افروخته شود. حاضران به انگيزه امام كاظم عليه السّلام و فرمان آن حضرت به افروختن آتش پى نبرده بودند.

هيزم‌ها كه به اخگر تبديل شد. امام عليه السّلام با لباس‌هايى كه بر تن داشت درون آتش‌