پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٧٣ - بخش سوم حضرت امام باقر عليه السلام در سايهسار جد و پدر

ابا عبد اللّه، امامت به بزرگى و كوچكى سنّى نيست. پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله در مسأله وصيّت به امامت و پيشوايى اين‌چنين به ما امر كرده است و اين‌چنين در لوح و صحيفه نوشته شده است‌[١].

در واپسين روزهاى زندگى شريف امام زين العابدين عليه السّلام نيز آن حضرت همه پسران خود را جمع كرد. محمّد، حسن، عبد اللّه، عمر، زيد و حسين، همه در كنار آن حضرت حاضر شدند. آنگاه امام سجّاد عليه السّلام در برابر همه پسران به پسر خود محمّد وصيّت كرد و امور ساير برادران را به او واگذار نمود[٢].

امام سجّاد عليه السّلام در آخرين ساعات زندگى مبارك خود به تك‌تك فرزندانش كه گرد او جمع آمده بودند نگاه مى‌كرد. سپس آن حضرت رو به پسران خود كه در گرد او جمع آمده بودند كرد، سپس نگاهى نيز به پسرش امام محمّد باقر نمود و گفت: اى محمّد، آن صندوق را بردار و به خانه‌ات ببر. سپس فرمود:

آگاه باشيد كه در اين صندوق درهم و دينارى نيست. ولى آكنده از علم و دانش است‌[٣].

[١] . كفاية الاثر/ ٢٤٣.

[٢] . كفاية الاثر/ ٢٣٩.

[٣] . كافى ١/ ٣٠٥.