پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٢٦ - دستگيرى امام باقر عليه السلام، بردن آن حضرت به دمشق و زندانى كردن ايشان

«أيها الناس: أين تذهبون؟ و أين يراد بكم؟ بنا هدى اللّه أولكم و بنا يختم آخركم، فان يكن لكم ملك معجّل، فان لنا ملكا مؤجلا، و ليس بعد ملكنا ملك، لأنا أهل العاقبة، و العاقبة للمتقين ...»؛

اى مردم: كجا مى‌رويد؟ شما را كجا مى‌برند؟ پيشينيان شما به‌واسطه خاندان ما هدايت شدند و پسينيانتان نيز هدايتشان به‌وسيله خاندان ما ختم خواهد شد. اگر شما دولتى زودهنگام به دست آورده‌ايد، ما نيز حكومتى ديرهنگام داريم كه بعد از ما حكومتى نخواهد بود. چراكه ما از اهل عاقبت هستيم و خداوند فرموده است كه عاقبت از آن پرهيزكاران است‌[١].

امام باقر عليه السّلام پس از آنكه دل‌هاى آنان را پر از حزن‌واندوه كرد و آنان نتوانستند پاسخى به منطق قوى آن حضرت بدهند از نزد هشام خارج شد.

آنگاه مردم نادان شامى بر امام عليه السّلام هجوم آوردند. در حالى‌كه مى‌گفتند: اين پسر ابو تراب است- از زمان معاويه مردم شام اين لقب را براى تحقير امام امير المؤمنين علىّ بن ابى طالب عليه السّلام به‌كار مى‌بردند- امام باقر عليه السّلام ديدند كه بهتر است آنان را به راه راست هدايت كنند و حقيقت اهل بيت را به اين مردم بشناسانند. روى همين جهت بود كه در ميان مردم شام به سخنرانى ايستادند، امام باقر عليه السّلام پس از حمد و ثناى الهى و درود بر رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله فرمودند:

اى اهل شقاق و تفرقه و دورويى، اى نوادگان نفاق و دورويى، اى كسانى كه پركننده دوزخ و هيزم جهنّميد، پيش از آنكه چهره‌هايى را محو كنيم و در نتيجه آن‌ها را به قهقرا بازگردانيم، يا همچنان‌كه «اصحاب سبت» را لعنت كرديم، آنان را (نيز) لعنت كنيم كه فرمان خدا همواره تحقق يافته است از بدگويى نسبت به ماه تابان و درياى جوشنده، شهاب ثاقب، ستاره هدايت مؤمنان و صراط مستقيم دست نگاه داريد ...

[١] . بحار الانوار ١١/ ٧٥.