پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٨٤ - بخش نخست جهاد اهل بيت عليهم السلام و نقش امام باقر عليه السلام

ارتباط مستقيم با آنان و ايجاد رابطه عاطفى با قشر وسيعى از مسلمانان خود عامل مضاعفى در اين راه بود.

رهبرى مردمى فراگيرى كه اهل بيت عليهم السّلام قرن‌ها از آن بهره‌مند بودند تصادفا يا به‌واسطه انتساب به پيامبر به‌وجود نيامده بود، چراكه بسيار بودند افراد ديگرى از منسوبان پيامبر صلّى اللّه عليه و اله كه از چنين جايگاهى برخوردار نگرديدند، زيرا امت اسلام منزلت رهبرى خود را مجانى به كسى نداده و تا كسى در عرصه‌هاى مختلف مشكلات، غم‌ها و مسائل مورد توجه مردم از خود سخاوتمندانه مايه نگذارد به رتبه حكومت بر دل‌ها نايل نخواهد گشت.

اين‌چنين بود كه اسلام عليرغم تغيير و مسخ‌شدگى راهكارهاى پياده شدن عملى، از حيث نظرى سالم از انحراف باقى‌مانده و امت اسلامى به امتى بدل گرديد كه در برابر هجوم فكرى و سياسى بيگانگان ايستادگى كرده و توانست در درازمدت قدرت خود را بازيابد كه آثار آن را حتى پس از قرن‌هاى سقوط و از هم گسيختگى، در قرن معاصر مشاهده مى‌كنيم.

ائمه معصومين عليهم السّلام تمام اين پيروزى‌ها را به‌واسطه همت گماردن به تربيت مجموعه صالحى كه به امامت ايشان ايمان داشتند به دست آوردند، آن بزرگواران به رشد بيدارى و ايمان در دست پروردگان خود از طريق برنامه ريزى براى سلوك آنان، پشتيبانى دائم فكرى و تقويت آنان با همه روش‌هاى مؤثر در پايدارى جهت فائق آمدن بر سختى‌ها پرداخته و پيروان خود را به سپاهى عقيدتى- رسالى بدل كردند كه با دل‌مشغولى‌هاى اين رسالت زيسته و شب‌وروز در راه نگاهدارى و نشر و پياده كردن آن تلاش مى‌نمودند.