پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٥٨ - بخش نخست پرورش حضرت امام باقر عليه السلام

هوش و ذكاوت بوده است. تا جايى كه جابر بن عبد اللّه انصارى با همه پيرى و مقام علمى بالايش به نزد آن حضرت مى‌آمده و در پيشگاه آن حضرت زانوى شاگردى بر زمين زده و از او درس مى‌آموخت. جابر از وسعت دانش امام باقر عليه السّلام و شناخت آن حضرت آن‌چنان مبهوت گرديده بود كه مى‌گفت: اى باقر، تو به مصداق آيه شريف قرآن‌كه درباره حضرت يحيى- على نبيّنا و آله و عليه السّلام- آمده است، حكمت را در هنگام طفوليّت از جانب خداوند دريافت نموده‌اى‌[١].

صحابه نيز به علم و فضل گسترده و سرشارى كه امام باقر عليه السّلام از خردسالى بدان ممتاز گرديده بود آگاهى داشتند. از همين‌رو در مسائل مشكلى كه در فهم و جواب آن راه به جايى نمى‌بردند به محضر آن امام همام مشرّف شده و سؤال خود را از آن حضرت مى‌پرسيدند. تاريخ‌نويسان آورده‌اند كه مردى از عبد اللّه بن عمر مسأله‌اى پرسيد كه وى از جواب آن درماند. آن‌گاه به آن مرد گفت: به سوى آن پسر برو- و به سمت امام باقر عليه السّلام اشاره كرد- و از او مسأله‌ات را بپرس و هرگاه جواب تو را داد مرا نيز از آن جواب آگاه كن. مرد به سمت امام باقر عليه السّلام رفت و مسأله خود را با آن حضرت در ميان گذاشت. امام باقر عليه السّلام در سنّ خردسالى جواب آن مرد را دادند. مرد به سمت ابن عمر رفت و جوابى كه امام به او داده بودند براى او بيان كرد. ابن عمر كه از فهميدن جواب و بسيارى علم امام باقر عليه السّلام مبهوت شده بود امام عليه السّلام را اين‌گونه ستايش كرد كه:

«اينان خاندانى هستند كه فهم آنان از عالم غيب مى‌آيد»[٢].

خداوند متعال ائمّه اهل بيت عليهم السّلام را به دانش و فضيلت اختصاص داد و

[١] . علل الشرايع/ ٢٣٤.

[٢] . مناقب ٤/ ١٤٧.